Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Definitief afscheid

Het is vandaag een druilerige zondag. Mijn kinderen zijn bezig de mooiste dingen te bouwen van lego, onwetend van de datum. Maar ik ben in gedachten al terug naar vorig jaar. Het is 2 december 2017. Alweer 4 dagen geleden dat jij je laatste adem uitblies. Sinds die dag is er al weer zoveel gebeurt. Van alles waar jij niet bij was, waar je je even niet mee kon bemoeien of iets van kon vinden. Of een grap over kon maken. Gelukkig hebben we het meeste toch samen besproken en bedacht. En zelfs geregeld. Want ook in de week voor je overleed wilde je zelf een aantal zaken regelen. 

Zo hebben we gesproken met de uitvaartverzorgster, want je wilde graag weten wie jouw uitvaart ging regelen. En je hebt je kist uitgezocht. Je vroeg nog of je nog even mocht proefliggen, maar dat is er niet meer van gekomen ;-) Je hebt je eigen rouwkaart nog gezien. Een veel te pijnlijk moment toen je deze in de brievenbus vond terwijl je alleen thuis was. Maar je hebt hem uiteindelijk goedgekeurd. Dat buiten jouw medeweten de enveloppen dat weekend ook al beschreven werden, was zo mogelijk nog verdrietiger. Maar ik wilde het allemaal klaar hebben, zodat we na jouw overlijden met jou bezig konden zijn. 

Nu zit ik naast je kist. Het is een winterse zaterdagochtend. De kinderen en ik zijn even alleen met je voordat al het geweld van de uitvaart losbarst. Nog even met praten, je aaien, een tekening maken en je hand vastpakken. Ondertussen stuur ik nog een berichtje naar mijn jarige grote nichtje, ze wordt 10 vandaag en daar mag ook wel even bij stilgestaan worden. Want vandaag is er geen feest voor haar.

Gisteravond heb ik een wijntje gedronken. Op jou. Terwijl ik helemaal niet drink. Ik heb mijn speech nog doorgenomen en opgestuurd naar mijn moeder die ik last minute heb gevraagd hem voor mij voor te dragen. Mijn dappere moedertje die dat gewoon 'even' doet. 

Om half 11 komt de familie en de uitvaartverzorgster bij ons thuis. We gaan je naar de kerk brengen. We brengen je met zijn allen naar de auto. Jesse helpt om jouw kist in de auto te zetten, die kleine stoere 4 jarige. De kinderen staan nog in hun pyjama om jouw uit te zwaaien. Want mee naar de kerk hoeven ze nog niet. Het condoleren is iets voor de grote mensen.

Als we in de kerk aankomen heb jij alweer een mooi plaatsje gekregen. Want ik wil dat mensen jou nog een keer kunnen zien, als ze dat zelf ook willen. En dat kan nog. Je ziet er nog goed uit. De fotograaf meldt zich, de collega van de Omrop die alles gaat filmen, de dominee, de mensen van het geluid, een extra uitvaartverzorger omdat het zo druk gaat worden....ja, jouw laatste grote moment wordt aangepakt zoals jij dat had gevraagd: professioneel en goed. Want, zo zei je, als je iets doet moet je het goed doen. 

Dan begint de condoleance. Rijen mensen, anderhalf uur lang. Ze waren er allemaal. Voor jou, voor mij, voor de kinderen en voor onze familie. Dan, als iedereen zit wordt het stil. We zeggen je gedag en ik wens je een mooie 'show'. De laatste instructies voor de kistdragers worden gegeven en dan start de muziek die me op dat moment door merg en been gaat. Het is echt. We moeten die kerk in. 'Breng me naar het water' wordt gedraaid, dit lied past bij onze situatie. Jesse gaat voorop met de uitvaartverzorgster en wij lopen achter de kist aan naar binnen, iedereen staat. We steken kaarsen aan voor jou en een aantal andere mensen die we moeten missen.

En dan...dan begint jouw allerlaatste 'show'. Mooie woorden en muziek. De dienst loopt vreselijk uit, maar wat maakt het uit? Dat verdien je wel. 

En dan, dan moeten we jouw kist definitief sluiten. De kinderen zwaaien nog 1 keer naar je en ik aai je nog een keer over je wang. Het moet. Het is goed zo. Je broer, zus en moeder sluiten de kist. Dan start de muziek en breekt Jesse. Ik breek met hem en hoor om me heen dat veel mensen breken. Het mag. Het doet ook gewoon pijn. 

We lopen de winterkou weer in en gaan. Met jou naar het crematorium, waar we zonder jou weer weg moeten. Maar dat moment was onontkoombaar.

Als dat achter de rug is gaan we naar het klooster om na te praten. Door jou omgedoopt als de 'afterparty'. Ik lach er om en noem het ook maar zo. Bier, wijn en bitterballen. Dat was jij en dus wij vandaag ook. We proosten nog een keer op jou en je leven. Dit helpt. Nog even napraten met mensen die jou lief hebben, nog even wat sterke verhalen vertellen. 

Dit was het. Een afsluiting van een verdrietige week, weken eigenlijk. Je bent definitief bij ons weg. Althans fysiek. In ons hart blijf je, altijd.