Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Dichtbij...

Terwijl ik bedenk hoe ik woorden op 'papier' krijg, realiseer ik mij maar weer eens dat mijn kerst een andere betekenis heeft gekregen sinds Dirk zijn overlijden. Soms voelt het, in mijn wereldje, alsof ik de enige ben die dat zo ervaart. Maar natuurlijk is dat niet zo. Met mij zijn er zoveel die maar wat graag een andere kerst hadden willen hebben. Het verdriet wat anderen meemaken is heel dicht bij. Als je het maar zien wilt. Want terwijl ik dit schrijf zitten er mensen aan het ziekenhuisbed van een naaste, zijn er mensen die hun kind missen omdat hij of zij overleden is of uit hun leven is verdwenen, zijn er mensen die maar wat graag een gezin hadden willen zijn maar dat nog steeds niet zijn, zijn er mensen die hun vader, moeder, broer of zus kwijt zijn geraakt, kinderen die eenzaam zijn, ouderen die alleen zitten...

Verdriet is dichterbij dan je denkt. Vreugde dus ook. En met kerst wordt dat extra benadrukt. Mijn grootste wens - en tegelijk goede voornemen - is dat we wat bewuster na gaan denken over de betekenis die wij hebben voor een ander én de betekenis die de ander voor ons heeft. We onderschatten dat te vaak, nemen dingen voor lief en normaal aan. Ik ook. Dus bedenk voordat je een uitnodiging voor een kerstdiner afslaat dat de ander je er graag bij wil hebben, dat die blij wordt van jouw aanwezigheid. Bedenk dat dat ene appje, kaartje, bezoekje of telefoontje net het verschil kan maken voor iemand. En niet alleen met kerst, maar ook die andere 363 dagen per jaar. Wij kunnen een verschil maken in iemands leven.

'Lichtpuntjes. Soms zijn ze groot, soms zijn ze klein. Je hoeft ze niet te zoeken, je kunt er ook  één zijn'.