Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Dino’s en hartjes

14 februari 2018 

Ik heb regelmatig momenten dat ik denk ‘wat zou Dirk dit gaaf vinden’. Gevolgd door het gevoel ‘ik kan niet wachten om het te vertellen ‘….

Zo ook de komende tijd. Er staan toffe en mooie dingen te gebeuren. Met mij, met de kinderen en over Dirk. Dingen waar ik bij voorbaat al supertrots op ben en veel zin in heb maar waarbij ik toch ook tegen het moment van gebeuren op zie. Want ik sta dan misschien hele toffe dingen te doen, maar degene die daar zo maximaal van zou genieten is er niet bij. Ik zie het voor me. Dagen van te voren zou hij al hyper zijn. De grappen en grollen volgen elkaar in rap tempo op en op het moment van gebeuren zou hij zo ongelooflijk staan te shinen. En dagen daarna moet de hele wereld weten hoe mooi het was. Hoe vaak we al niet gezegd hebben: wat zou hij dit gaaf hebben gevonden….

De kinderen hebben het gevoel dat heit dingen mist ook. Alleen is het in hun wereld een stukje makkelijker. Dan gaan we toch even naar heit zijn plekje en laten we het zien? Of gewoon voor de gezelligheid? We brengen regelmatig even een nieuwe dino als gezelschap en voor de broodnodige bewaking uiteraard. Of bloemen om het kale stuk grond wat het is tot de steen komt op te vrolijken. En hartjes….zodat heit weet dat we hem lief vinden. En dat vertellen ze hem dan gelijk ook even…

Wat vind hij dat gaaf….