Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Een nieuwe dag…

26 oktober 2018 

De klok slaat twaalf uur. Middernacht. Het is 27 oktober, mijn verjaardag.

Mijn eerste verjaardag zonder Dirk. Het doet me terug gaan naar een jaar geleden.

We wisten toen net zeker dat mijn verjaardag toen de laatste keer zou zijn dat we samen waren met de meeste mensen die ons dierbaar waren. In deze setting zou nooit meer een verjaardag gevierd worden bij ons thuis. De aanwezigen wisten dit niet. We hebben een prachtige avond gehad. Dirk was op een goed moment te moe van alles wat er gebeurde en terwijl de visite er nog was zei hij, zoals wel vaker: ‘ ik ga op bed want de visite wil ook wel eens naar huis’.

Voor sommige feestgangers was het de laatste keer dat ze hem zagen. Maar dat wisten ze niet. Dirk wilde geen afscheid nemen, vond het beter zo. Met een lach en een grap uit elkaar gaan was voor hem een stuk makkelijker.

Morgenavond zit het huis weer vol met diezelfde mensen. Maar er ontbreekt er eentje. Ik kijk niet uit naar mijn verjaardag maar ik heb besloten het wel te vieren. Juist omdat ik diezelfde mensen om me heen wil hebben. Ik ben een jaar ouder geworden en Dirk en ik leefden met het motto dat als er wat te vieren valt je dat moet doen. Er komen nog vaak genoeg momenten dat het niet kan.

27 oktober dus. Mijn verjaardag. Dirk is niet lijfelijk aanwezig maar des te meer in ons hoofd en hart. Ik mis hem maar zal de dag doorbrengen in zijn stijl: vieren wat er te vieren valt. Het is geen zielige of trieste dag. Het is een moeilijk dag maar Dirk heeft een licht achtergelaten. Een licht dat binnen in me zit en zorgt dat de schaduw verdwijnt. Dat maakt dat ik kan doen wat ik doe en moet doen. Mijn everglow.