Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Ik ga het gewoon doen…

10 januari 2018 

De afgelopen jaren is er nogal wat gebeurd in ons leven. Ik heb altijd de behoefte gehad om daarover te schrijven en heb dat dus ook altijd gedaan. Schrijven hielp mij in de verwerking van dingen en zo hoefde ik ook niet alles te onthouden wat ik later aan de kinderen wilde vertellen.

Maar daarbij heb ik vaak de behoefte gehad om mijn gevoel te delen. Ik deed dat dan wel door middel van een tekst of liedje op Facebook maar verder dan dat kwam ik niet om allerlei redenen. Maar ik ga het anders doen. Ik ga dingen vanaf nu wel delen als ik die behoefte voel. En wie weet herkent iemand zich er in en heeft iemand er wat aan. Ik heb er in elk geval wat aan.

Want 2 jaar geleden, het was 23 november 2015 om 13.00 uur, veranderde ons leven voorgoed. Op dat moment kregen we te horen dat Dirk ongeneeslijk ziek was: Alzheimer. Vanaf dat moment begon ook definitief de reis naar daar waar we nu zijn en daarmee ook ons rouwproces. Want vanaf die 23e november moesten we langzaam afscheid gaan nemen van elkaar en van het leven zoals we dat kenden. De zorgeloosheid was weg. Langzaam maar zeker sloop de ziekte ons leven binnen. Natuurlijk was er ruim voor die tijd al reden tot zorg, maar vanaf nu was het definitief.
Een rouwproces is eenzaam heb ik ondervonden. Ook al heb ik er nooit alleen voor gestaan. Ik heb gelukkig een fijne (schoon-) familie en lieve vrienden waar ik heel veel aan kwijt kan en dat zal ik ook zeker blijven doen. Maar toch….hun leven gaat door en dat hoort ook zo. Iedereen heeft z’n werk, gezin en eigen bezigheden. Mijn rouw houdt daar alleen niet altijd rekening mee. De moeilijke momenten overvallen me. En daar moet ik dan wat mee. Soms pak ik de telefoon en bel of app ik iemand of ga ik naar iemand toe, soms kan dat gewoon even niet. Dan is schrijven een hele fijne oplossing. Het helpt ook tegen de stilte, want het is veel te stil thuis zonder Dirk.
Ik neem jullie er in mee zolang ik daar behoefte aan heb. Het wordt niet alleen maar kommer en kwel en het zal zeker niet alleen over verdrietige dingen gaan. En daarbij…een ieder is vrij om wel of niet mee te lezen
Ik heb me lang afgevraagd waarom je zoiets openlijk zou willen doen? Nou…dat blijft een eeuwige afweging. Maar voorlopig hou ik vast aan dat wat Dirk en ik ooit hebben afgesproken. We willen iets goeds uit deze situatie halen. Allereerst dus voor mijzelf, zoals hierboven uitgelegd. Maar daarnaast ook voor misschien die ene persoon die denkt…ja, dat herken ik. Wie weet…