Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Je had er bij moeten zijn…

1 februari 2018 

Gister mocht Jesse zijn allereerste kinderfeestje geven. Want ja, als je 5 wordt dan hoort dat er bij vond hij. Hij was in de kerstvakantie jarig dus hadden we het nog even uitgesteld. En wat in het vat zit… En gister was het dus zover. Hij had 6 jongens uitgenodigd. En het was een groot succes en super gezellig. Twee uur lang mochten ze zich uitleven met lego, ballonnen, chips, ranja en mijn banken ;-)….Na 2 uur was de energie redelijk op bij alle mannen en kwamen de moeders/vaders ze weer ophalen. Jesse stuiterde nog even door, ook nadat we de dag hadden afgesloten met patatjes. Eenmaal in bed kwamen de tranen, van vermoeidheid en verdriet. Hij wilde heit. Gewoon om te vertellen wat hij allemaal meegemaakt had en omdat zijn vrienden heitie ‘vet cool’ hadden gevonden. Ik ben er van overtuigd dat dat wederzijds was geweest…

En ja, ik kon alleen maar heel erg meevoelen met deze verdrietige maar o zo stoere grote zoon van ons. Het was zo’n moment waarbij je gewoon gezamenlijk even de boel had opgeruimd, kinderen op bed en even napraten over de leuke middag en de blije koppies die we gezien hadden. Maar nu rest mij niks anders dan het verhaal te vertellen aan anderen en bijna automatisch dat verhaal te beginnen met: ‘…..je had er bij moeten zijn, want…..’.

En daar kan ik maar niet aan wennen. Ik wil graag mijn verhaal doen aan anderen, maar zodra ik dat doe voelt het alsof ik iemand oversla. Iemand die dingen als eerste zou moeten horen. Maar die iemand is er niet meer.

De afgelopen 2 maanden waren qua ‘eerste keren zonder’ ontzettend intensief. We hadden geen tijd om te wennen aan Dirk zijn afwezigheid. We zijn gelijk in de sinterklaas gestapt, daarna familieverjaardagen, kerst, oud & nieuw en de verjaardagen van onze kinderen met alles wat daar bij hoort: feestjes, trakteren, cadeautjes kopen, het huis versieren….alles. Ik had er ook voor kunnen kiezen om het niet te doen. Maar ik ben van mening dat dat niks veranderd aan de situatie. De kinderen hebben daarnaast ook gewoon recht op een leven zoals ieder ander en zeker nu ook op leuke dingen en daar horen dit soort dingen bij. Even doorbijten, maar eenmaal achter de rug ben ik blij dat we het gewoon weer ‘geflikt’ hebben, de kinderen en ik. We maken er uiteindelijk altijd wel weer wat van.

En Dirk is er bij. Niet waar hij altijd was, maar wel overal waar wij zijn. Bij al die eerste keren die we de afgelopen 2 maanden gehad hebben en bij al die eerste keren die nog gaan komen. En alles wat daarna nog komt.