Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Keuzes

Als iets even niet lukt doe je wat harder je best en dan lukt het alsnog wel. Maar er komt een moment dat je niet meer harder kan, dat het harde werken wat je al doet voldoende moet zijn. Dat het op is. En dat punt heb ik bereikt. Nooit gedacht dat ik daar zou komen want mijn harde werken was altijd voldoende om overal te komen. Maar ik heb het niet  allemaal in eigen hand.

Jaren geleden, misschien wel 7 jaar al, nam mijn leven een wending richting een onbekende bestemming. Dat zag ik toen nog niet maar met de kennis van nu begon het daar zo'n beetje. Ik moest elke dag een klein beetje harder gaan werken om de koers te blijven varen die ons gelukkig maakte. Maar heel langzaam trok er een donkere wolk over dat geluk en moesten we steeds meer zeilen bij zetten om door te gaan. Nu 5 jaar geleden begon het echt te stormen in ons leven. En al die tijd heb ik aan het roer gestaan, heb bijgestuurd en ben door gegaan. Ook al werd het letterlijk overleven, blij dat we weer een dag door waren gekomen. Een andere keuze had ik niet en ik ben trots op hoe we het geflikt hebben. Trots op Dirk, trots op mezelf en op de kinderen. 

En zo gaat het tot op de dag van vandaag. Overleven. Maar mijn lichaam en hoofd vertellen me dat het hoog tijd is om mijn leven om te gooien. Ik wil niet meer alleen maar overleven, dat kan ik niet meer, dat gaat ten koste van mezelf en onze kinderen. Geluk en gezondheid moeten op nummer 1 komen te staan voor mij en de kinderen. Wij moeten als gezin van 3 verder. Natuurlijk ben en blijf ik in mijn eentje verantwoordelijk voor de opvoeding van de kinderen, ik mag de leuke maar ook de minder leuke dingen opknappen, ga overal met ze heen en alles met ze doen, van de ochtend tot de avond, dag in dag uit en ik kan het niet even overdragen aan iemand anders in huis. En dat doe ik met alle liefde. Maar dat maakt tegelijk ook dat ik weet dat ik dus keuzes moet gaan maken. En daarom heb ik de keuze gemaakt om mijn echt leuke baan op te zeggen. De moeilijkste maar ook de belangrijkste keuze van dit moment. Ik wil niet meer van dag tot dag leven, hopen dat het snel avond is en ik nog een uurtje voor mezelf heb, ik wil weer energie hebben om vooruit te kunnen kijken en het echte leven weer aan te kunnen. Dus ik heb mijn keuze gemaakt. Omdat geen enkele baan of geld opweegt tegen gezondheid en geluk, van de kinderen of mijzelf.

Ik ga de tijd nemen om aan mezelf te werken en om het leven zonder Dirk verder vorm te geven. Zodat we straks met z'n drietjes weer volle kracht vooruit kunnen. Met Dirk in ons hart.