Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Rust zacht…

18 januari 2018 

Gisteren heb ik Dirk opgehaald in het crematorium. Ik heb besloten zijn as te begraven zodat we allemaal een plekje hebben om naar toe te gaan en ik een laatste rustplaats belangrijk vind. En het was tijd. We moesten het gister alweer 50 dagen zonder hem stellen dus ik wilde Dirk wel weer ‘terug’. Maar ik wilde Dirk in de eerste instantie niet weer eerst naar huis halen omdat ik hem dan opnieuw ‘weg moest brengen’. Ik had hem liever rechtstreeks vanuit het crematorium naar zijn laatste rustplaats gebracht. Maar aangezien je niet zomaar op elk willekeurig moment as kan ophalen moest ik hem dus al eerder ophalen.

Een rare gewaarwording is dat ophalen. Je komt in een ruimte waar een grote bus staat waar de as van de overledene in zit. Na het tekenen van wat papieren en de zoveelste betaling van iets waar nog geld uit te halen valt na een overlijden, mag je de asbus meenemen. Ik dacht al….hoe ga ik nou subtiel met zo’n bus over straat? Maar ook daar is een oplossing voor. Je krijgt een grote tas mee met daarop groot het logo van het crematorium, aan 2 kanten. Dus dan ga je opeens een stuk subtieler over straat met zo’n asbus….In dit geval was het wel zo dat ik geen beter tasje had kunnen krijgen voor Dirk, aangezien dit net zo’n tas was als waar je een hele grote wijnfles in doet. Dus wat dat betreft paste het wel weer een beetje bij Dirk

Maar Dirk is dus nog een nachtje thuis geweest. Ik was wel benieuwd hoe de kinderen daar op gingen reageren. Maar het viel ze niet eens op. Prima.

Vandaag kon ik Dirk dan eindelijk gaan begraven. Jesse en ik hadden al een plekje uitgezocht een tijdje geleden en dat was nu klaar gemaakt. Een klein keldertje met grind, daar mocht ik hem zelf in zetten. Ik had er voor gekozen om er niet weer een ceremonie van te maken, aangezien we op 2 december definitief afscheid hadden genomen van Dirk en ik er nu niet weer een lading aan wilde geven. Misschien ook een stukje zelfbescherming. Maar het was goed zo. De respectvolle beheerder van de begraafplaats heeft het graf weer dichtgemaakt met aarde en er kwam een mooi, tijdelijk, bordje op totdat de steen er is.

Vanmiddag ben ik samen met de kinderen naar ‘heitie zijn plekje’ geweest. We hadden een paar mooie bloemen gekocht en gekregen en die hebben we meegenomen om op het graf te leggen. Jesse stelde al voor om een tuin aan te leggen op heitie zijn plekje, maar daar bleek het bij nader inzien iets te klein voor. Dus de bloemen waren ok. Op het moment dat we bij Dirk waren brak de zon door. Voor mij voldoende om te weten dat Dirk bij ons was. Dirk heeft zijn laatste, definitieve, rustplaats. En het is goed zo.

Rust zacht….

 

You said that we would always be
Without you, I feel lost at sea
Through the darkness, you’d hide with me
Like the wind, we’d be wild and free
You said you’d follow me anywhere
But your eyes tell me you won’t be there

I’ve gotta learn how to love without you
I’ve gotta carry my cross without you
Stuck in the middle, and I’m just about to
Figure it out without you

Now I’m running away, my dear
From myself and the truth I fear
My heart is beating, I can’t see clear
How I’m wishing that you were here

(Avicii – Without you)