Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Tijd…

23 januari 2018

Vandaag zijn we alweer 8 weken verder na het overlijden van Dirk. Vorige week heb ik zijn as begraven. En opeens is daar het besef dat ik iets echt afgerond heb. Het laatste eigenlijk. Ik hoef nu niks meer te regelen, niet voor Dirk en niet voor alles wat met zijn overlijden te maken heeft.

Ik dacht natuurlijk dat ik ‘het gat’ (als dat al bestaat) al tegengekomen was: toen een week of 2 na het overlijden de aandacht afnam en iedereen weer verder was gegaan met zijn eigen leven. Wat allemaal heel logisch is en ook zo hoort, maar ik dacht vooral: ‘ja, en ik dan? Ik moet mijn leven en dat van mijn kinderen opnieuw uit gaan vinden’. Dirk zei niet voor niets….’als ik er niet meer ben moet je maar op zoek naar een hobby’.

Ik lachte daar altijd om, maar daar had hij toch wel een punt. Ik heb 2 jaar lang, maar zeker het laatste jaar, voor en om hem gezorgd en opeens is dat weg. Is hij weg. Degene waar ik voor zorgde maar ook degene die overal nog wel wat van vond en waar ik mee kon sparren. Degene die leven in huis bracht en genoot van allerlei dingen. Degene die ’s avonds bij mij op de bank zat….

Toen Dirk overleden was, was dat zorgen en regelen om hem heen weg. Maar ‘gelukkig’ had ik nog een uitvaart te regelen, veel te veel administratie te doen en alles omtrent de afhandeling van de uitvaart kwam er ook nog bij. Dus bleef ik lekker bezig en kon ik dat ‘gat’ enigszins negeren.

En toen kwam het moment dat ik Dirk mocht begraven. Heel fijn want zoals eerder gezegd vond ik het belangrijk dat hij een laatste rustplaats had. Hij hoefde niet meer in een kast te staan ergens in een crematorium, maar hij kreeg een eigen plek.

Dus dat is ook klaar. En nu? Die administratie zal voorlopig blijven, want er is geen instantie die een overlijden fatsoenlijk kan verwerken. Maar zelfs dat wordt minder. De bedankkaartjes zijn verstuurd en de advertentie heeft in de krant gestaan. Dus….ah, ‘het gat’ of misschien alweer ‘een gat’. Denk ik….want ik heb ook geen idee hoe rouw werkt. Het ene moment denk je dat je weer iets onder de knie hebt, maar het volgende moment kun je die conclusie weer loslaten. Maar in elk geval is er nu tijd en ruimte om alles wat er de afgelopen tijd gebeurd is echt binnen te laten komen. En dat merk ik….

Ach, we zijn ook nog maar 8 weken verder dus wat kun je verwachten. Ik heb 2 kinderen om voor te zorgen en doe mijn best om de dagen door te komen Dat kost me voor nu al mijn energie. Maar daarbij, en dat is denk ik het allerbelangrijkst, ik ben Dirk kwijt. Ze zeggen wel eens dat tijd alle wonden heelt. Nou, dat geloof ik niet. Want als dat zo was, was ik direct onder mijn dekens in bed gaan liggen en er over een jaar weer uitgekomen en dan was het klaar. Maar nee, tijd heelt geen wonden. Tijd leert je er mee om te gaan. En hoe ik van hier naar dat moment kom? Geen idee. Maar zelfs dat komt goed, want ik heb 2 fantastische kinderen en samen komen we er wel.

Zo hard,
De uren na de klap dreunde zo na,
Dat niets nog, te bevatten en begrijpen was, het was,
Zo hard,
Dat alles wat we dachten, ons alleen maar leegte bracht,
Zo moe en zo verslagen waren wij,
Nu de stilte bij ons was in plaats van jij.

Ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan,
En dat is dus waarom ik ’s nachts niet slapen kan,
Al schreef ik duizend liedjes over dit gemis,
Dan nog zou ik niet weten,
Waarom toch, dit gevoel voor altijd is.

Zo stil,
Hoewel ik je nog iedere dag mis,
En waar je nu ook zijn mag,
Echt het is,
Me helder,
Dat stilte nu jouw vriend geworden is.

Ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan,
En dat is dus waarom ik ’s nachts niet slapen kan,
Al schreef ik duizend liedjes over dit gemis,
Ik zou het echt niet weten,
Ik zou het echt niet weten

(Blof – Zo Stil)