Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Wereld Alzheimer Dag 2021

Wereld Alzheimer Dag. Een dag om extra stil te staan bij die ziekte die zoveel mensen treft. In allerlei vormen en op allerlei momenten. Maar daar waar mensen zo hard geraakt worden komen ook weer nieuwe krachten boven. Kracht waarvan niemand had kunnen voorzien dat hij dat in zich had. En die kracht komt voort uit liefde.


Ik sta vandaag óók even stil bij alle mensen om me heen die ook te maken hebben (gehad) met dementie. Stuk voor stuk sterke mensen die dagelijks op elk hun eigen wijze bezig zijn met dementie. Zij die zelf de ziekte dapper dragen. En zij die er voor zorg(d)en dat mensen met dementie in hun kracht blijven of bleven staan. Sommige van deze mensen zijn nog dagelijks bezig met dementie, sommige hebben al afscheid moeten nemen van hun geliefde en sommige hebben er een missie van gemaakt om gezicht te blijven geven aan deze ziekte. 

Diepe buiging voor jullie! Je weet wie je bent! 

Ik schreef in een (niet gepubliceerd) blog over onze weg:


'Onderweg leerden we veel mensen kennen die ook met dementie te maken hadden. Dat gaf troost. Samen is niet alleen zeg maar. En zo zag ik vele processen in verschillende fases: van ‘pluk-de-dag’ tot zware rouwprocessen. En vooral combinaties van die beide. Van al die mensen en al die processen heb ik veel geleerd. 

Ik ken mensen in mijn omgeving die de slingers letterlijk zelf ophingen en genoten van het leven op alle mogelijke manieren. Mensen die de nadruk legden op alles wat er nog wél kon te midden van de storm waar ze zich in bevonden. Mensen die rouwden om hun geliefde en waarbij je in alles kon zien en voelen wat échte liefde was. 

Ik had mijn grootste voorbeeld: Dirk. Die besloot om ondanks alle ellende toch iets goeds uit de ziekte te halen. Door de ziekte een gezicht te geven en te helpen aan onderzoek om een medicijn of behandeling te vinden zodat toekomstige generaties deze verwoestende en mensonterende ziekte misschien niet meer hoeven te doorstaan. 


Ik kende Stien. Een prachtige vrouw die tijdens haar leven zoveel liefde gaf en geliefd was. Die ook veel te jong de diagnose dementie kreeg maar met haar lach en aanwezigheid altijd de ruimte waarin ze was kleur gaf. Die samen met haar familie en andere naasten zo goed en zo kwaad als het soms ging toch het beste van de jaren van ziekzijn heeft gemaakt. Die omringd door familie het leven kortgeleden moest loslaten.


En ik ken nog zoveel meer mensen die het verdienen genoemd te worden. En zo kent iedereen wel iemand. En de aandacht voor hen is blijvend nodig.
Dementie raakt ons allemaal.