Ons leven met dementie
Toen, nu en ooit in onze wereld met dementie

Mijn held

Bijna 22 jaar heb ik hem in mijn leven mogen hebben. Hij was mijn beste vriend, mijn soulmate en een geweldige vader. 

Humor zat verweven in onze relatie. Dat heeft ons er tot het allerlaatst doorheen gesleept.

Dirk was een allemansvriend. Hij hield niet van ruzie of gedoe. Hij kon zich eigenlijk nooit echt druk maken om randzaken zoals hij ze noemde. Dat vond hij verspilde energie. Hij besteedde zijn tijd en energie liever aan leuke dingen. Goede gesprekken en een glas wijn waren de dingen waar hij het meest van kon genieten. Bij voorkeur met fijne vrienden of familie om zich heen.

Dirk was een familieman. Hij was als een soort cement, hield mensen bij elkaar. Het gezin waarin hij opgroeide was alles voor hem en ook zijn ooms en tantes en pake en beppe waren hem veel waard. Later kwam daar ook een schoonfamilie bij die veel voor hem ging betekenen. Hij had zijn familie graag om zich heen. Dat gold helemaal toen we kinderen kregen. Hij kon niet wachten tot onze zoon oud genoeg was om hem te leren wat bouw, infrastructuur of transport inhield. Ook op onze dochter was hij dol. Uren kon hij met de kinderen spelen en gek doen. Zij waren op hun beurt weg van hem.

Gek doen, grappen maken, entertainen...Dirk was er voor in de wieg gelegd en kon avondvullende programma's improviseren zonder dat dat vervelend werd. Maar hij had ook een serieuze kant. Als hij een afspraak maakte met iemand dan kwam hij hem dubbel en dwars na. Hij deed altijd een stap harder dan gevraagd werd, was een perfectionist. Dirk was een getalenteerd journalist en voor dat werk leefde hij.

Dirk was de man waarmee ik oud zou worden. Dat heeft niet zo mogen zijn maar we hebben samen van het leven genoten. Dat pakt niemand ons meer af.

Het gaat vaak over Dirk en zijn ziekte. Maar Dirk was veel meer dan zijn ziekte. Hij was Dirk.